Τοποθέτηση του Μ.Θραψανιώτη στο σ/ν Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων: «Πρόληψη και αντιμετώπιση περιστατικών κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων….

Συζητάμε σήμερα στην Ολομέλεια το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων «Πρόληψη και αντιμετώπιση περιστατικών κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκων, Πρόγραμμα «Κυψέλη» για την αναβάθμιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών σε βρεφικούς, βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, διατάξεις για την προώθηση της αναδοχής και της υιοθεσίας, «Προσωπικός Βοηθός για τα Άτομα με Αναπηρία» και άλλες διατάξεις», μια περιγραφή που προϊδεάζει για ευνοϊκές και θετικές σκέψεις. Είναι όμως έτσι;

Η πρώτη αμφισβήτηση ήρθε κατά την ακρόαση των φορέων, αλλά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μια σωστή κίνηση είναι να το αποσύρετε για να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, τους επιστήμονες, την τοπική αυτοδιοίκηση που απουσιάζει, για να επαναπροσδιοριστεί το πλαίσιο της ενιαίας προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης στον ελληνικό χώρο, με γνώμονα πάντα το συμφέρον του παιδιού και κυρίως, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και σταθερά βήματα.

Αντί γι’ αυτό, τι κάνετε; Ρωτάτε συνεχώς τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και γιατί δεν το έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα νόμιζε κάποιος, εξωγήινος ίσως, ότι το ελληνικό κράτος ξαφνικά δημιουργήθηκε το 2015 και όχι με την Ελληνική Επανάσταση του 1821, τα διακόσια χρόνια που συμπληρώνονται και τιμούμε φέτος. Γιατί προφανώς θέλετε να διαγράψετε από τη μνήμη -όχι τη δική σας, αλλά των πολιτών- την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας, χρεοκοπία που επέφερε μείωση μισθών και συντάξεων κατά 40%, κούρεμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, απώλεια του εθνικού εισοδήματος κατά 25%, ανεργία στο 27% και τη θέσπιση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους κάτω των είκοσι πέντε ετών.

Αντίθετα, το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε έναν προϋπολογισμό για το κοινωνικό κράτος στα 790 εκατομμύρια και το παρέδωσε το 2019 στα 3,5 δις. Από τα 3,5 δις, το 1,4 δις αφορούσε δαπάνες για το παιδί.

Να υπενθυμίσω τα μέτρα που πήρε η κυβέρνησή μας στον τομέα της προνοιακής πολιτικής. Αυξήσαμε τον κατώτατο μισθό κατά 11%, εσείς φέτος τον αυξήσατε κατά 2%, δηλαδή κατά ένα κουλούρι. Καταργήσαμε τον υποκατώτατο μισθό -άλλη μια έμπνευση- σε μια προσπάθεια ανάτασης του μέσου εθνικού μισθού που σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ στη χώρα μας είναι κάτω από το όριο του κινδύνου της φτώχειας. Ενισχύσαμε τα κοινωνικά μερίσματα τα οποία τώρα εσείς καταργείτε. Αυξήσαμε τις θέσεις εργασίας στους παιδικούς σταθμούς από εβδομήντα εννέα χιλιάδες το 2015 σε εκατόν εβδομήντα χιλιάδες το 2019. Καθιερώσαμε τα σχολικά γεύματα που ειρωνευόσασταν με 71 εκατομμύρια σε εκατόν ογδόντα χιλιάδες μερίδες. Νομοθετήσαμε για την αναδοχή και υιοθεσία, μειώνοντας τον χρόνο που χρειάζεται ένα παιδί να βρει οικογένεια. Δημιουργήσαμε την ηλεκτρονική πλατφόρμα για το ΚΕΑ και ενοποιήσαμε τα κοινωνικά επιδόματα –διακόσια περίπου στον αριθμό- μέσω του ΟΠΕΚΑ για περισσότερη διαφάνεια. Εντάξαμε στον προϋπολογισμό την πρόσληψη τεσσερισήμισι χιλιάδων εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής.

Ήταν αρκετά; Προφανώς, όχι. Αλλά σε σχέση με αυτά τα οποία παραλάβαμε και τις οικονομικές συνθήκες, υπεραρκετά. Χρειάζονται βελτιώσεις; Προφανώς. Γι’ αυτό, όπως είπε και η εισηγήτριά μας, τις θετικές διατάξεις θα τις στηρίξουμε. Όμως οι Βουλευτές της πλειοψηφίας περιγράφουν μια εικονική πραγματικότητα που υπάρχουν βάσιμες ενστάσεις πως δεν θα υλοποιηθεί.

Κύριε Υπουργέ, αναφερθήκατε στην τοποθέτησή σας σε επισκέψεις που κάνατε σε μονάδες κοινωνικής πρόνοιας και επιτρέψτε μου να κάνω κι εγώ μια αναφορά σε επιστολή ατόμου με αναπηρία.

Ακούστε τι λέει ένας ανάπηρος τετραπληγικός σε επιστολή του προς τα μέλη της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων:

«Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια τετραπληγικός, βαριά ανάπηρος, έχω τη χαρά να ακούω στη χώρα μου για τον θεσμό του προσωπικού βοηθού, έναν θεσμό που η σημαντικότητά του μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ίδια τη ζωή, γιατί απλά ο ανάπηρος που χρήζει ανάγκης προσωπικού βοηθού δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν. Δεν σας κρύβω ότι μέχρι χθες, μετά τις ανακοινώσεις Υπουργών, φορέων και λοιπά, υπήρχε η αίσθηση ότι οι βαριά ανάπηροι θα είχαν τη χαρά να ζήσουν αυτό τον τόσο σημαντικό θεσμό που θα έδινε τη δυνατότητα να νιώσουμε ότι ζούμε.

Δυστυχώς, μετά την ανάρτηση του νομοσχεδίου στη «Διαύγεια», στις Επιτροπές της Βουλής και στις δηλώσεις των αναπηρικών οργανισμών, υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι χάθηκε η ελπίδα, ότι παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον, έτσι όπως έχει σχεδιαστεί μέχρι αυτή την ώρα. Οι λόγοι είναι οι εξής: Το ίδιο το νομοσχέδιο δεν προβλέπει πότε θα υπάρξει καθολική εφαρμογή του προσωπικού βοηθού στους βαριά ανάπηρους. Το 2023, το 2024, το 2025; Πότε;».

Συζητούμε λοιπόν σήμερα μέτρα στήριξης των ατόμων με αναπηρία. Άλλο ένα περιστατικό, θα μου επιτρέψετε να αναφέρω, κυρία Υπουργέ. Στη διάθεσή σας τα στοιχεία του ενδιαφερομένου. Ασθενής εξήντα τριών ετών, καρκινοπαθής, με 86% αναπηρία, πιστοποιημένη από τα ΚΕΠΑ, ζούσε με τη σύνταξη της μητέρας της. Το θλιβερό; Η μητέρα της πέθανε. Το ειρωνικό; «Ευτυχώς μου έβαλαν τα έξοδα της κηδείας, αλλά μετά τι;».

Εδώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -απουσιάζει ο κύριος Υπουργός κ. Χατζηδάκης- θέλω να πω ότι με τις μεταρρυθμίσεις που έκανε, τις αλλαγές που έκανε στα καταστήματα του ΕΦΚΑ, ενώ στη σύνταξή της είχαν καταμετρηθεί τα ένσημα και ήταν έτοιμη να πάει για υπογραφή, με τις αλλαγές του προσωπικού άλλαξε και χάθηκε η ευκαιρία για να πάρει σύνταξη αυτή η γυναίκα, αναπηρική σύνταξη. Αυτή είναι η έννοια του κοινωνικού κράτους.

Με αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν η προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα για τις αποτυχίες της στην αντιμετώπιση πυρκαγιών, την πανδημία, τον αποτυχημένο σχηματισμό κ.λπ. νομοθετεί στην κατεύθυνση παροχών, κενών περιεχομένου, κενών για την πλειοψηφία των πολιτών. Διότι τα δίνετε όλα στους λίγους και τα περισσεύματα στους πολλούς.